Over kleine projecten en grote structuren
Als jongeman van 23 jaar werd ik in 1964 door een kerkelijke organisatie naar Chili, een land
in Latijns-Amerika, uitgezonden. Sindsdien ben ik altijd in ontwikkelingssamenwerking
werkzaam geweest, vanaf mijn 30-e weer in Nederland, maar ook vaak in korte of langere
missies in Latijns-Amerika. Nu ik de 65 ben gepasseerd, ga ik daarmee door, nu alleen als
vrijwilliger.

De ongelijkheid in de wereld heeft volgens mij te maken met de wijze waarop de
wereldeconomie gestructureerd is. Dat kun je met kleinschalige projecten niet oplossen.
Natuurlijk, veel kleine projecten lenigen directe noden van mensen, maar de ongelijke rijk-
arm en macht-onmacht verhoudingen worden er niet mee aangepakt. Vaak verkommeren
kleine projecten dan ook, zodra de hulp uit het buitenland ophoudt.

Om de structurele oorzaken beter te begrijpen, kun je proberen te kijken naar de
overeenkomsten tussen het leven van mensen in die arme landen en ons eigen leven. Via de
website www.noticias.nl , waarbij ik als vrijwilliger betrokken ben, proberen wij mensen in
eigen land een kijkje te geven in het dagelijkse leven, de strijd tegen de armoede, tegen machteloosheid, voor milieubehoud, etc. in landen in Latijns-Amerika. Wat doen
buurtorganisaties, daklozen, landloze boeren, vakbonden, organisaties voor mensenrechten,
e.d., dagelijks aan de opbouw van een betere wereld voor henzelf en voor hun kinderen. Als je
dat leest en ziet dan kun je gemakkelijk vergelijkingen trekken met activiteiten in je eigen
omgeving, bijv. voor een betere buurt, voor meer inspraak, voor meer vrouwenrechten, voor
beter onderwijs en noem maar op. En toch is er steeds één groot verschil: zij leven in armoede
en wij in rijkdom.

Uit de voorbeelden die wij op onze website publiceren kun je vaak zien dat veel van die
activiteiten en initiatieven in arme landen te maken hebben met tegenstand van machtige
organisaties, bijv. van grootgrondbezitters, maar ook van banken of internationale bedrijven
uit rijke landen en van internationale organisaties, die er zogenaamd voor iedereen zijn, maar
in feite vooral voor de rijke landen. Dat is vechten tegen de bierkaai.

Eén voorbeeldje: in verband van de Verenigde Naties is heel lang geleden afgesproken dat de
rijke landen 0.7% van hun Nationale Inkomen zouden besteden aan
ontwikkelingssamenwerking. Nederland is tot nu toe een van de weinige landen die dat ook
echt doet. Nu het wereldwijd economisch minder gaat, vinden sommige politieke partijen en
De Telegraaf dat ook Nederland maar minder moet gaan doen. Ook al gaat het om maar een
heel klein gedeelte van de nationale begroting, toch vinden ‘rijke’ Nederlanders dat dat teveel
is om de armoede te helpen oplossen.

Opgelet hè, ik ben niet tegen kleine projecten, sommige daarvan steun ikzelf ook. De échte
oplossingen moeten echter komen door veranderingen in de internationale economische
verhoudingen. Dat proberen wij door informatie over gewone mensen in Latijns-Amerika op
onze website www.noticias.nl aan de orde te stellen.

Peter Gelauff